Kancelaria parafialna

Namaszczenie chorych

„Przez święte chorych namaszczenie i modlitwę kapłanów cały Kościół poleca chorych cierpiącemu i uwielbionemu Panu, aby ich podźwignął i zbawił; a nadto zachęca ich, aby łącząc się dobrowolnie z męką i śmiercią Chrystusa, przysparzali dobra Ludowi Bożemu” 

unnamed

Udzielanie sakramentu

Chorych do Sakramentu Namaszczenia Chorych w nagłych przypadkach można zgłaszać o każdej porze dnia i nocy.

Kapłani odwiedzają zgłoszonych chorych w pierwsze soboty miesiąca.

Chorych można zgłaszać w kancelarii parafialnej lub bezpośrednio u kapłana.

Z Rytuału

W Rytuale Sakramentu chorych czytamy:

  1. Sakramentu tego można udzielić także chorym przed operacją chirurgiczną, „jeśli przyczyną operacji jest niebezpieczna choroba” (nr 10; por. KKK nr 1515);
  2. Osobom „w podeszłym wieku, których siły opuszczają, można udzielić namaszczenia chorych również wtedy, gdy nie zagraża im niebezpieczna choroba” (nr 11);
  3. „Dzieciom również należy udzielić nama­szczenia chorych, jeżeli osiągnęły taki poziom umy­słowy, że ten sakrament może im przynieść pokrze­pienie. W razie wątpliwości, czy osiągnęły używanie rozumu, należy udzielić sakramentu” (nr 12; por. KPK kan. 1005).
  4. „Chorym, którzy stracili przytomność lub używanie rozumu, można udzielić sakramentu jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że jako wierzący prosiliby o to, gdyby byli przytomni” (nr 14; por. KPK kan. 1006). Wynika stąd, że w zwyczajnej sytuacji ksiądz może udzielić sakramentu tylko wtedy, gdy zna tę osobę, która jest już nieprzytomna, lub ktoś w sposób odpowiedzialny mógłby zaświadczyć, że jest to osoba ochrzczona, praktykująca i na pewno pragnęłaby przyjąć sakramenty Kościoła w niebezpieczeństwie śmierci. Jeśli warunki te nie mogą być spełnione, nie udziela się żadnych sakramentów, gdyż te są tylko dla tych, którzy przyjęli chrzest, posiadają wiarę i rozumnie o nie proszą.
  5. Nigdy nie udziela się żadnego sakramentu umarłym. Ksiądz wezwany do chorego, który już umarł, modli się za zmarłego, „aby uwolnił go od grzechów i przyjął do swego Królestwa; namaszczenia natomiast niech nie udziela” (nr 15).
  6. Jeśli istnieje poważna i uzasadniona wątpliwość, czy chory rzeczywiście już umarł można udzielić mu sakramentu namaszczenia bez żadnego warunku.